de emoties komen los
Door: anjadenhollanderversteeg
Blijf op de hoogte en volg Anja
27 Juni 2010 | Nederland, Werkendam
De emoties komen los
De hele tijd dat ik in het Michael Job center verbleef was en ben ik vrolijk. Iedereen is goed gemutst en er hangt een gezellige informele sfeer. Maar je leert elkaar ook beter kennen, dus af en toe komt er een persoonlijk verhaal naar voren dat je raakt en je met de tranen in je ogen staat. Maar dat is ook mooi. De kinderen vinden je gelijk lief en het geroep: aunty hoor je overal, maar als je met een paar meisjes optrekt komen de verhalen langzaam los.Ik vraag nergens naar , als ze behoefte hebben om te praten moeten ze dat zelf aangeven. De meeste meisjes hebben traumatische dingen meegemaakt, waar ze niet zo gemakkelijk over praten. Achter die mooie lieve glimlachende kinderen schuilt natuurlijk ook het verleden dat ze met zich meedragen. Het gemis van hun ouders of de verschrikkelijke dingen die ze hebben moeten doorstaan.
Daarom vind ik het zo bijzonder dat ze zoveel liefde kunnen schenken aan een vreemde, ze klampen letterlijk aan je vast. Vooral de allerkleinsten. Ze klimmen als kleine aapjes in je en willen je niet meer los laten. De grotere kids zoals mijn vriendinnen Donna van 11 jaar en Nemu van 8 verliezen je geen moment uit het oog. Ben je klaar met eten staan ze al achter je stoel . Ze willen alles voor je dragen, halen thee voor me, een stoel enz. ja de jonge dames regelen alles voor me. Fotografen dat zijn ze allemaal, foto's nemen en op de foto gaan dat vinden ze geweldig!
Vandaag was de 2e dag van de conferentie en na alle officiele toestanden werd de dag feestelijk af gesloten. Buiten op het platform gaven de kinderen een show weg, met toneel stukjes, dans groepen enz. Ze hadden zelf een programma in elkaar gezet wat erg op een bonte avond van een schoolkamp leek. En wat een verschil! ineens zie ze dansen op Indische pop muziek, moderne kleding aan hebben en een onzettende leuke show weggeven.Ik heb veel gefilmd wat foto's maken lukte niet.
Op het eind was er vuurwerk , dus dat was feest voor de meiden!1 klein meisje zat op de schoot van Wil en begon te huilen omdat ze iets in haar oog kreeg ( geen vuurwerk hoor)
Ik heb haar min of meer van haar "afgepakt"ik moest even mijn moeder gevoelens kwijt hoor. Ik ben z'on watje als het om verdrietige huilende kids gaat, daar kan ik niet goed tegen. Niet jengelen, want daar heb ik een hekel aan.Maar verdriet.......dus heb die kleine even lekker opgetilt en geknuffeld.Ik keek omhoog naar het vuurwerk en al deze lieve kinderen, en besefte: ik moet straks ook weer van ze vandaan. Toen prikten de tranen achter mijn ogen, de emoties komen dan los. Je maakt hier zoveel mee. Je hoort zoveel verhalen ontmoet zo veel verschillende mensen, je praat voor 90% Engels enz. Je hebt het de hele dag druk met van alles en dan tijdens dat vuurwerk, met z'on weesje in je armen ze kenr me niet maar valt toch rustig in slaap tegen mijn schouder, dat is toch mooi mensen! Ze was ook bang van het vuurwerk en wilde naar bed. Dus toen heb ik haar naar haar kamertje gebracht............want ze sliep al in mijn armen.
Vanmiddag is er ook al een meisje bij mij op schoot in slaap gevallen, een kleintje van net 3, daar loopt er nog zo een van rond: tweeling en mooi!
Verder hebben mijn grote/ kleine vriendinnen Donna en Nemu al mijn tum tummetjes uitgedeeld, dat vonden ze heel leuk om te trakteren bij elke kamer. Een meisje van een jaar of 14 sprong spontaan op mijn rug om een stukje paard te rijden haha
Het was weer een mooie dag in het warme Coimbatore
De hele tijd dat ik in het Michael Job center verbleef was en ben ik vrolijk. Iedereen is goed gemutst en er hangt een gezellige informele sfeer. Maar je leert elkaar ook beter kennen, dus af en toe komt er een persoonlijk verhaal naar voren dat je raakt en je met de tranen in je ogen staat. Maar dat is ook mooi. De kinderen vinden je gelijk lief en het geroep: aunty hoor je overal, maar als je met een paar meisjes optrekt komen de verhalen langzaam los.Ik vraag nergens naar , als ze behoefte hebben om te praten moeten ze dat zelf aangeven. De meeste meisjes hebben traumatische dingen meegemaakt, waar ze niet zo gemakkelijk over praten. Achter die mooie lieve glimlachende kinderen schuilt natuurlijk ook het verleden dat ze met zich meedragen. Het gemis van hun ouders of de verschrikkelijke dingen die ze hebben moeten doorstaan.
Daarom vind ik het zo bijzonder dat ze zoveel liefde kunnen schenken aan een vreemde, ze klampen letterlijk aan je vast. Vooral de allerkleinsten. Ze klimmen als kleine aapjes in je en willen je niet meer los laten. De grotere kids zoals mijn vriendinnen Donna van 11 jaar en Nemu van 8 verliezen je geen moment uit het oog. Ben je klaar met eten staan ze al achter je stoel . Ze willen alles voor je dragen, halen thee voor me, een stoel enz. ja de jonge dames regelen alles voor me. Fotografen dat zijn ze allemaal, foto's nemen en op de foto gaan dat vinden ze geweldig!
Vandaag was de 2e dag van de conferentie en na alle officiele toestanden werd de dag feestelijk af gesloten. Buiten op het platform gaven de kinderen een show weg, met toneel stukjes, dans groepen enz. Ze hadden zelf een programma in elkaar gezet wat erg op een bonte avond van een schoolkamp leek. En wat een verschil! ineens zie ze dansen op Indische pop muziek, moderne kleding aan hebben en een onzettende leuke show weggeven.Ik heb veel gefilmd wat foto's maken lukte niet.
Op het eind was er vuurwerk , dus dat was feest voor de meiden!1 klein meisje zat op de schoot van Wil en begon te huilen omdat ze iets in haar oog kreeg ( geen vuurwerk hoor)
Ik heb haar min of meer van haar "afgepakt"ik moest even mijn moeder gevoelens kwijt hoor. Ik ben z'on watje als het om verdrietige huilende kids gaat, daar kan ik niet goed tegen. Niet jengelen, want daar heb ik een hekel aan.Maar verdriet.......dus heb die kleine even lekker opgetilt en geknuffeld.Ik keek omhoog naar het vuurwerk en al deze lieve kinderen, en besefte: ik moet straks ook weer van ze vandaan. Toen prikten de tranen achter mijn ogen, de emoties komen dan los. Je maakt hier zoveel mee. Je hoort zoveel verhalen ontmoet zo veel verschillende mensen, je praat voor 90% Engels enz. Je hebt het de hele dag druk met van alles en dan tijdens dat vuurwerk, met z'on weesje in je armen ze kenr me niet maar valt toch rustig in slaap tegen mijn schouder, dat is toch mooi mensen! Ze was ook bang van het vuurwerk en wilde naar bed. Dus toen heb ik haar naar haar kamertje gebracht............want ze sliep al in mijn armen.
Vanmiddag is er ook al een meisje bij mij op schoot in slaap gevallen, een kleintje van net 3, daar loopt er nog zo een van rond: tweeling en mooi!
Verder hebben mijn grote/ kleine vriendinnen Donna en Nemu al mijn tum tummetjes uitgedeeld, dat vonden ze heel leuk om te trakteren bij elke kamer. Een meisje van een jaar of 14 sprong spontaan op mijn rug om een stukje paard te rijden haha
Het was weer een mooie dag in het warme Coimbatore
-
27 Juni 2010 - 08:13
Diana Van Den Heuvel:
Lieve Anja,
Zo zien we maar weer dat je heel veel liefde krijgt en dat alleen maar om een medemens te helpen.
Echt geweldig!
Ik ga je link zoveel mogelijk doorsturen naar mijn vrienden en hoop op die manier nog meer steun te krijgen voor jullie.
Groetjes Diana.
en een kusje van Carmen. -
27 Juni 2010 - 15:48
Johannetta:
he bananengirl,
Fijn dat je het zo naar je zin hebt, wat die emoties betreft, dat geloof ik best, je krijgt toch heel wat te verwerken.
Ook voor ons als je jou verhaal leest, dat we beseffen hoe goed wij het hier wel niet hebben, en dan toch nog mopperen af en toe, al is dat echt iets voor nederlanders.
Heb vrijdag Woutje nog gezien, die zit ook als een aapje vast aan je vader..haha zwaan kleef aan.
Maar hij heeft het goed naar zn zin hoor, dat kon ik wel merken.
Je kan trouwens leuke verhalen schrijven, ergens zit er ook wel een journaliste/schrijfster in je.
Ik kijk al weer uit naar je volgende verhaal!
Hoe ishet met je salamander?
Hou je taai, groetjes Jo -
27 Juni 2010 - 19:28
Elna:
He zus,
Ik ben weer thuis.
Wat heerlijk om al die stukjes te lezen,en de foto's natuurlijk.
Het is dat ik moet vliegen anders kwam ik zo achter je aan, om alles mee te maken lijkt me fantastisch!!!!!!
Maar hier moet gewerkt worden en pepermunt verkopen natuurlijk!!!!!!
Ga zo nog een mail naar mijn klanten sturen, en vertellen dat ze bij mij heerlijke Wilhelmina pepermunt kunnen kopen en daarmee nog een goed doel steunen!!!
Zus ik wens je morgen weer een prachtige dag met mooie ervaringen.
Geniet ervan.
Elnaxxxxx -
28 Juni 2010 - 07:03
Jisca:
Anja, wat heerlijk om je verhalen te lezen... Brrrr wat krijg ik opeens een heimwee naar het MJC. Geef je alle meisjes die naar me vragen een dikke knuffel van me?
Geniet ervan!!
Jis
PS: Groetjes aan (oom) Gerrit, Jan en Riet! -
28 Juni 2010 - 21:28
Sylvia Van Den Assem:
Hoi Anja,
Mooie verslagen schrijf je, fijn dat je daar de moeite voor neemt. Het is net of ik er zelf ook ben, maar vanwege de temperatuur en het eten zou ik dat niet zien zitten. Mooie foto's ook. Wat een prachtige kinderen. Geniet van je tijd daar. Het is vast fijn om door zovelen "bemind" te worden. Veel succes met alles wat jij en de anderen daar nog moeten doen.
Groetjes Sylvia
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
